รีวิว The Legend of Zelda: Ocarina of Time - ตำนานบทเพลงแห่งกาลเวลาที่หวนคืนอย่างสมศักดิ์ศรี

เป็นเวลากว่า 40 ปีที่ซีรีส์ The Legend of Zelda ได้โลดแล่นบนวงการเกม มันสร้างคุณูปการหลายอย่างแก่วงการเกมเอาไว้เยอะมากๆ หนึ่งในภาคที่ได้ชื่อว่าขึ้นหิ้งมากที่สุดก็คงหนีไม่พ้น The Legend of Zelda: Ocarina of Time ที่ออกมาให้เกมเมอร์ได้ลิ้มลองกันเมื่อปี 1998 หรือก็คือ 28 ปีที่แล้ว ถึงแม้ว่าจะมีเวอร์ชันรีมาสเตอร์เคยออกมาวางจำหน่ายซ้ำก็ตาม แต่ก็ต้องพูดกันตามตรงว่ามีเกมเมอร์หลายคนที่อาจจะยังไม่ได้ลิ้มลองเกมนี้ แล้วเอาจริงๆ ผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้น ถึงแม้ว่าเคยจะแตะๆ ภาคต้นฉบับมาบ้าง แต่ก็ต้องบอกว่าตอนนั้นผมยังเด็กเกินกว่าจะเข้าใจเนื้อหาของเกม และเอาจริงๆ เล่นไม่ผ่านไปไหนด้วยซ้ำ ดังนั้นเมื่อถึงโอกาสอันดี ที่ทาง Immerziv ได้ส่งแผ่นเกมมาให้เราได้ลองเกมนี้กัน ก็ถือโอกาสรีวิวเลยก็แล้วกันครับ

STORY | การเดินทางข้ามกาลเวลาที่เรียบง่ายแต่เปี่ยมด้วยมนต์ขลัง (9.4/10)

เรื่องราวของ The Legend of Zelda: Ocarina of Time เปิดฉากขึ้นในป่าโคคิริอันเงียบสงบ เมื่อ Link เด็กหนุ่มเพียงคนเดียวในหมู่บ้านที่ไม่มีภูตประจำตัว มักจะถูกตามหลอกหลอนด้วยนิมิตฝันร้ายถึงชายในชุดเกราะดำที่กำลังควบม้าไล่ล่าเจ้าหญิงปริศนา ชะตากรรมของเขาเริ่มเคลื่อนไหวเมื่อต้นไม้ศักดิ์สิทธิ์ผู้พิทักษ์ป่าที่กำลังใกล้ตาย ได้ส่งแฟรี่นามว่านาวี่มาเป็นคู่หู พร้อมมอบหมายภารกิจสำคัญระดับโลกให้เขาออกเดินทางไปปกป้อง ศิลาวิญญาณ จากเงื้อมมือของบุรุษชั่วร้ายที่หมายจะใช้มันเป็นกุญแจนำไปสู่ขุมพลังสูงสุด Link ต้องก้าวออกจากขอบเขตของป่าที่เขาเติบโตมา เพื่อเข้าสู่โลกกว้างของอาณาจักรไฮรูลเป็นครั้งแรก ที่นั่นเขาได้พบกับเจ้าหญิงเซลด้า และได้รับรู้ความจริงว่าชายในฝันร้ายของเขาคือ กานอนดอร์ฟ ราชาแห่งเผ่าเกรูโดที่กำลังชิง Triforce สมบัติศักดิ์สิทธิ์ที่เหล่าเทพธิดาทิ้งไว้ เซลด้าจึงขอร้องให้ Link ช่วยออกตามหาศิลาวิญญาณอีกสองก้อนที่เหลือ เพื่อชิงเปิดประตูสู่ดินแดนศักดิ์สิทธิ์และปกป้องพลังนี้ให้ได้ก่อนที่กานอนดอร์ฟจะลงมือ ทว่าภารกิจกู้โลกที่ดูเหมือนจะเป็นเส้นตรงนี้ กลับนำไปสู่จุดพลิกผันที่ไม่มีใครคาดคิด เมื่อ Link รวบรวมศิลาครบและดึง Master Sword ดาบปราบมารในตำนานออกมาได้สำเร็จ ร่างกายของเขาที่ยังเด็กเกินกว่าจะแบกรับพลังของดาบ และถูกจอมมาร Ganondorf ทำให้จิตวิญญาณของเขาถูกผนึกให้หลับใหลข้ามเวลาไปถึง 7 ปีเต็ม ความผิดพลาดนี้เปรียบเสมือนการเปิดประตูให้กานอนดอร์ฟบุกเข้าไปชิง Triforce และเปลี่ยนอาณาจักรไฮรูลให้กลายเป็นดินแดนแห่งฝันร้ายได้สำเร็จ เมื่อ Link ลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในร่างของผู้ใหญ่ เขาต้องเผชิญกับโลกที่ล่มสลายและตกอยู่ในความมืดมิด หนทางเดียวที่จะกอบกู้ทุกอย่างกลับคืนมาคือการใช้พลังของขลุ่ยแห่งกาลเวลาและมาสเตอร์ซอร์ด เพื่อเดินทางข้ามเวลาไปมาระหว่างอดีตวัยเด็กและปัจจุบันวัยผู้ใหญ่ Link ต้องออกตะลุยวิหารลึกลับทั่วทั้งอาณาจักรเพื่อตามหาพลังที่ซ่อนอยู่ การเดินทางข้ามกาลเวลาเพื่อทวงคืนอนาคตของไฮรูลที่เต็มไปด้วยปริศนาและการต่อสู้สุดระทึกจึงได้เริ่มต้นขึ้น

เอาจริงๆ รวมๆ แล้วตัวเนื้อเรื่องของ Ocarina of Time ดูเหมือนจะเป็นพล็อตเรื่องแบบธรรมดาทั่วๆ ที่ไม่ได้มีอะไรซับซ้อนมากนัก แต่ถ้าพูดกันตามตรง การวางพล็อตเรื่องแบบ Time Traveler นั้นถือว่าเป็นอะไรที่ยากมากๆ อดีตส่งผลที่อนาคต ทำให้หลายๆ เกมที่มักใช้พล็อตแบบที่ย้อนเวลาไปมาได้เจอปัญหาเยอะแยะไปหมด แต่ Ocarina of Time กลับใช้วิธีการที่ง่ายมากๆ ก็คือ การกระทำในอดีตนั้น แทบจะไม่ส่งผลต่ออนาคตเลยครับ ไม่ใช่ว่าตัวเกมไม่ใส่ใจ แต่เพราะว่าเรานั้น Interact กับโลกของ Ocarina of Time ไม่ค่อยได้ และเควสต์เนื้อเรื่องส่วนใหญ่ก็เป็นไฟต์บังคับให้เราทำอยู่แล้ว ทำให้ไอ้พวกการย้อนเวลาไปมามันไม่ได้เกิดปัญหาอะไรกับอนาคตเลย ส่วนตัวผมมองว่า เออ ก็แก้ปัญหาได้ง่ายดี ทำให้เวลาเราเล่นไม่ค่อยรู้สึกสับสนด้วย

หนึ่งในสิ่งที่ทำให้ผมเข้าใจว่าทำไม Ocarina of Time ในช่วงเวลาที่เกมวางขายนั้น ทำไมมันถึงได้ท่วมท้นไปด้วยคะแนนมหาศาล มหาศาลขนาดที่ว่า มันได้ขึ้นหิ้งเป็นเกมที่ได้รับคะแนนมากที่สุดในโลก นั่นก็เป็นเพราะว่าเนื้อเรื่องที่ดูเหมือนจะเรียบง่ายของมันนั้น กลับเต็มไปด้วยอะไรที่ซ่อนอยู่เต็มไปหมด หลักสำคัญก็คือ มันไม่ได้เพียงแต่จะเล่าผ่านคัตซีนตรงๆ แต่มันเล่าผ่าน Lore ในเกมได้อย่างดี NPC ไม่ได้มีการพูดออกมาโต้งๆ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น หลายๆ อย่างเราอาจจะต้องปะติดปะต่อเอาเอง แต่ก็ไม่ถึงขั้นซับซ้อนจนหัวระเบิด มันยังพอให้ซึมซับได้ง่ายมากๆ อยู่ ว่าง่ายๆ คือคุณไม่จำเป็นจะต้องเก่งภาษาอังกฤษระดับเซียน คุณก็สามารถเอ็นจอยกับเนื้อหาได้อย่างไม่ยากเย็นนักครับ

จังหวะการเล่าของ Ocarina of Time จะเป็นเหมือนกับการแบ่งออกเป็นพาร์ตในแต่ละเมือง ที่ต้องบอกเลยว่า มันมีความเก่าอยู่พอสมควรครับ คือทุกการกระทำทุกอย่างจะไม่ได้มีการบอกแบบชัดเจนว่าเราต้องไปไหนต่อ ถ้าใครชอบเล่นเกมแบบไม่อ่านบทสนทนานี่จะถือว่ายากพอสมควรเลย ที่ต้องงมหาทางไปต่อ แต่การเล่าเรื่องในลักษณะแบบนี้ก็มีข้อดีของมันด้วยเช่นเดียวกัน เพราะมันช่วยให้การดื่มด่ำกับบรรยากาศของเกมทำได้ดีกว่าการเล่าเรื่องแบบเส้นตรง ตรงไปตรงมานั่นเอง แต่ตรงนี้ก็ขึ้นอยู่กับความชอบแหละนะ

อีกหนึ่งอย่างที่ต้องชมก็คือเรื่องของ World Building ที่ทำออกมาได้ดีมาก บรรยากาศภายในเมืองเอย หรือว่าบทพูดต่างๆ ของชาวเมืองที่ถือว่าทำออกมาได้อย่างเป็นธรรมชาติมากๆ ยิ่งในเมืองปราสาทไฮรูลตอนวัยเด็กที่เต็มไปด้วยความรื่นเริงของชาวเมือง ภายในเมืองก็วุ่นวายสมกับเป็นเมืองหลัก ชาวเมืองแต่ละคนก็มีหน้าที่หรืองานของตัวเองชัดเจน อาจจะไม่ถึงขั้นมี Cycle งานของตัวเองอะไรขนาดนั้น แต่ว่าบรรยากาศของเมืองก็คึกคักเอามากๆ ทำให้ผมนั้นชอบเดินเล่นภายในเมืองดูบรรยากาศหรือคุยกับชาวเมืองไปเรื่อยด้วยเช่นกัน รวมถึงการคุยกับ NPC ตัวเดิมซ้ำๆ ก็อาจจะมีบทสนทนาใหม่ๆ เข้ามาด้วยครับ

เรื่องนึงที่อาจจะเป็นจุดเสียร้ายแรงสำหรับซีรีส์นี้ หรือว่าสำหรับเกมของนินเทนโดเลยก็คือเรื่องของบทพูดนี่แหละครับ ที่ภายในเกมจะไม่ได้ใช้ระบบ Full Voice ในการพากย์เสียงตัวละคร แต่จะมีเสียงพูดเฉพาะเวลาฉากคัตซีนเท่านั้น แต่ก็ทดแทนมาด้วยสีหน้าของตัวละครที่ทำออกมาได้ดีมากๆ เรียกได้ว่าต่อให้ตัวละครไม่ได้พูด โดยเฉพาะลิงก์ที่เป็น Silent Protagonist ทุกภาคอยู่แล้ว ก็ยังพอเข้าใจอารมณ์ของตัวละครได้ดีอยู่ แต่เอาจริงๆ ผมก็อยากให้มันมีเสียงพากย์มากกว่านี้หน่อย อย่างพวกตัวหลักๆ อะไรงี้ แต่อันนี้คือนอกคัตซีนไม่ได้มีเลยครับ ผมคิดว่าถ้ามีคนพากย์ในคัตซีนแล้วน่าจะเอามาพากย์พวกฉากบังคับได้อยู่นะ อันนี้ก็ไม่รู้เหมือนกันทำไมพวกเขาถึงยังตัดสินใจทำออกมาในลักษณะนี้อยู่

อันนี้บอกก่อนนะครับว่าตัวเกมนั้นยังไม่มีเวอร์ชันภาษาไทย ซึ่งภาษาไทยตามที่ Nintendo ได้ประกาศเอาไว้ เขาบอกว่าจะมาช่วงต้นปี 2027 ถ้าใครไม่ค่อยแข็งภาษาอังกฤษก็อาจจะรอเกมออกภาษาไทยก่อนก็ได้ค่อยซื้อ เพราะถึงขนาดที่ปกเกมนินเทนโดเขียนบอกไว้เลยว่า การเข้าใจภาษานั้นเป็นสิ่งจำเป็นมากๆ ในการ Enjoy เกมนี้ครับ แล้วก็ถ้าปู่นินดูอยู่ ก็ขอล่ะครับ รอบหน้าปล่อยพร้อมเกมจริงไปเลยไม่ได้หรอออ ทำไมต้องรออีกตั้งหลายเดือนด้วย ฮืออ ปกฟอยล์ฝั่งเราก็ไม่มี ฮือออ

GAMEPLAY | เสน่ห์แห่งเกมพัซเซิลสุดคลาสสิกและกิมมิกบอสที่เหนือชั้น (9.0/10)

ใน The Legend of Zelda: Ocarina of Time Remake ภาคนี้นั้น ตัวเกมจะเป็นเกมแนวกึ่งๆ Open World ที่เปิดโอกาสให้เราสำรวจโลกได้ค่อนข้างอิสระ และจะแบ่งเมืองออกเป็นโซนๆ ไป อาจจะไม่ถึงขั้นเป็นโลกแผ่นเดียวไปเลย เพราะยังต้องมีหน้า Loading Screen ในการเข้าเมืองส่วนใหญ่อยู่ แต่รวมๆ แล้วเกมก็จะเปิดโอกาสให้เราได้สำรวจเมืองเกือบทั้งหมดได้แบบอิสระเลย ว่าจะไปส่วนไหนก่อน และจะจำกัดโซนบางโซนเอาไว้เป็นโซนปิด ที่ต้องใช้ไอเทมหรือความสามารถบางอย่างในการเปิดเข้าไป เรียกได้ว่าเป็นตัวเลือกคลาสสิก ที่ยังคงหลงเหลือเอาไว้จากต้นฉบับ ถ้าใครไม่เคยเล่นภาคต้นฉบับมาก่อนเลยอาจจะรู้สึกแปลกไปสักเล็กน้อย แต่เมื่อเล่นไปเรื่อยๆ แล้วก็ต้องบอกเลยว่ามันปรับตัวไม่ได้ยากมากนักครับ

หนึ่งในสิ่งที่แฟนเกมหน้าใหม่อาจจะเข้าใจผิดกับซีรีส์ The Legend of Zelda ไปไกลเลยก็คือ ซื้อมาแล้วคาดหวังให้มันเป็นเกมแอ็กชันดุเดือดเลือดพล่าน ฟันดะบุกทะลวงศัตรู แต่จริงๆ แล้ว ผมต้องบอกเลยว่า ซีรีส์ The Legend of Zelda มันเป็นเกม Puzzle Base ครับ ว่าง่ายๆ ก็คือสัดส่วนของการแก้พัซเซิลในเกมนั้น มันมากกว่าแอ็กชันไปไกลโข ซึ่งถ้าใครหวังว่าจะซื้อมาเพื่อฟันมันส์ๆ อาจจะต้องผิดหวังไปสักเล็กน้อยครับ เพราะแม้กระทั่งการต่อสู้กับศัตรูส่วนใหญ่ภายในเกม ก็ยังมีกลิ่นความเป็น Puzzle ผสมอยู่ โดยเฉพาะบอส ที่บอสทุกตัวนั้นถูกออกแบบมาได้อย่างดี ที่ต้องเรียกว่าโคตรดีเลย ให้คิดสภาพว่ามันคือกิมมิกบอส ที่ปกติแล้วในโลกวิดีโอเกมยุคใหม่จะมีบอสแบบนี้ผสมอยู่บ้างแบบนิดๆ หน่อยๆ เพราะการออกแบบกิมมิกบอสนั้นถือว่าเป็นเรื่องที่ท้าทาย เพราะต้องคิดค้นระบบใหม่ๆ ขึ้นมาเพื่อสู้กับบอสตัวนึง แต่ใน Ocarina of Time นั้น บอสทุกตัวเป็นแบบนั้นครับ คือจะมีวิธีการต่อสู้ของตัวเองทั้งหมดเลย คือพื้นฐานแล้วเราก็ต้องเข้าไปฟันๆ ทำดาเมจใส่บอสนั่นแหละ แต่การจะวิ่งเข้าไปตีบอสเลยนั้นทำไม่ได้อย่างแน่นอน เราจะต้องลองหาวิธีสู้กับบอสดูว่าทำยังไง เราถึงจะโจมตีบอสตัวนั้นได้ โดยเกมก็ไม่ได้ใจร้ายขนาดนั้น เพราะตัวของ Navi แฟรี่คู่หูของเราจะช่วยบอก ถ้าเรากดถาม (ออกเสียงบ่นๆ หน่อย) ซึ่งขอบคุณพระเจ้า ที่ออกแบบมาแบบนี้ คือบางครั้งผมก็อยากลองคิดเองดูก่อนอะ ว่าจะสู้กับบอสยังไง ไม่ใช่มาถึงแล้วก็ชี้ๆ ไปเลย (เสียงแหลมเด็กกวนตีน) พี่คับๆ ทำแบบนี้สิคับพี่ พี่ต้องทำแบบนี้ก่อนนะคับ ถึงจะผ่านได้คับพี่ // คือผมเอ็นจอยกับการหาวิธีสู้กับบอสในเกมนี้มากๆ หลายๆ ตัวมีจุดอ่อนชัดเจน แต่ก็ไม่ได้จัดการง่ายขนาดนั้น และมันก็จะมี Phase ลำดับขั้นบางๆ ที่ถ้าไม่สังเกตอาจจะไม่รู้ สมมติว่าบอสมี 3 เฟส เฟสแรกจะใช้ท่าที่ 1 โจมตีเท่านั้น พอ Phase ที่ 2 ก็ใช้ท่าที่ 2 โจมตี และ Phase สุดท้ายก็จะผสมท่าที่ 1 และท่าที่ 2 มาเลย คือการสู้บอสในเกมนี้มันไม่ได้ยากแบบน่าหงุดหงิด แต่มันมีจังหวะที่ให้เราได้คิด ได้ท้าทายตัวเองครับ ส่วนทางด้านด่านนี่ถือว่าท้าทายพอสมควร ในช่วงแรกอาจจะต้องปรับตัวหน่อย แต่พอเริ่มผ่านช่วงดันเจี้ยนแรกๆ ไปแล้ว เราจะพอเข้าใจกิมมิกของเกมได้อย่างไม่ยากเย็นนัก อันนี้ต้องพูดเลยเพราะผมติด Forest Temple นานมาก แต่พอเข้าใจแล้ว วิหารที่เหลือก็คือสบายเลย เหลือแค่หลงทางนี่แหละ เอาเป็นว่าถ้าคุณเป็นเซียนเกม Puzzle อยู่แล้ว ความยาก Puzzle ของเกมนี้อยู่สักประมาณ 5 เต็ม 10 ครับ ส่วนสำหรับคนทั่วไปที่อาจจะไม่ได้เล่นเกม Puzzle บ่อยมากนัก ช่วงแรกๆ อาจจะสับสนงงงวยนิดนึง แต่เชื่อเถอะครับมันไม่ได้ยากขนาดนั้น ขอแค่อ่านเยอะๆ ก็พอครับ

หนึ่งในเมคานิกของเกมตามชื่อภาคเลยก็คือขลุ่ย Ocarina ที่ให้เราสามารถใช้ขลุ่ยในการเป่าเพลงต่างๆ เพื่อให้เกิดผลเอฟเฟกต์ที่แตกต่างกันไปได้ ต้องบอกเลยว่า มันถูกใช้ได้อย่างพอดีมากๆ แน่นอนว่าหลักๆ แล้วมันเอาไว้ใช้ในการ Progress ของเนื้อเรื่องเป็นหลัก ไม่ว่าจะเป็นการเป่าเพื่อทำเควสต์ หรือว่าเป่าเพื่อทำพัซเซิล แต่สิ่งที่ดีจริงๆ ของมันก็คือใช้ในการต่อสู้ได้ ผมมองว่ามันอยู่ในระดับที่พอดี ไม่มากไปหรือว่าน้อยไป และใช่ว่าศัตรูทุกตัวจะมีผลกับการเป่าขลุ่ยของเรา และเอาจริงๆ ที่ใช้บ่อยๆ ก็น่าจะเป็นเพลงเปิดแดดที่เอาไว้ใช้สู้กับอันเดดนี่แหละครับ ตอนแรกผมรู้สึกว่ามันใช้น้อยไปหรือเปล่า แต่พอเล่นไปเล่นมา ถ้าให้ทุกการต่อสู้ต้องหยิบขลุ่ยขึ้นมาเป่าทุกครั้งมันก็อาจจะดูน่าหงุดหงิดไปสักเล็กน้อย ดังนั้นมันจึงอยู่ในระดับที่พอดีแล้ว และที่ไม่พูดถึงคงไม่ได้กับฟังก์ชันพิเศษของเกมภาครีเมกภาคนี้ ที่ถูกประกาศมาในเทรลเลอร์ด้วย นั่นก็คือการใช้เสียงจริงๆ ในการฮัมเพลงของขลุ่ย เพื่อที่เราจะได้ไม่ต้องมานั่งกดเอง คือช่วงแรกๆ มันก็ว้าวอยู่แหละ ที่ได้ฮัมเพลงจริงๆ หรือช่วงที่ขี้เกียจกดดูโน้ตก็ยังพอได้ใช้อยู่ หรือว่าจะเป็นฟังก์ชันใช้เครื่องดนตรีจริงๆ ในการเป่าก็ด้วยเช่นกัน อย่างพี่มาร์คเองมี Ocarina ที่ซื้อเอาไว้ตั้งแต่ก่อนเกมประกาศก็สามารถใช้กับเกมได้เลยทันที แต่ต้องบอกว่าพอถึงเวลาเล่นจริง ส่วนนี้ก็ดูเหมือนเป็นกิมมิกขำๆ ซะมากกว่า เพราะจะให้หยิบ Ocarina ขึ้นมาเป่าทุกครั้ง หรือว่าฮัมเพลงทุกครั้ง มันก็ดูจะเสียเวลาไปนิดนึงครับ แต่เอาเป็นว่าใครที่จะซื้อเกมมาก็ไปลองกันได้ครับ เพราะผมลองครั้งแรกแล้วรู้สึกเจ๋งจริงๆ นั่นแหละ

นอกจาก Ocarina แล้ว ลิงก์เองก็มีอุปกรณ์หลากหลายอย่างให้ใช้แบบเยอะมากๆ ครับ และที่สำคัญเลยก็คือในช่วงลิงก์วัยเด็กและวัยรุ่นนั้น อุปกรณ์จะไม่เหมือนกัน ซึ่งอันนี้ผมชอบมาก เพราะว่ามันก็บ่งบอกถึงบุคลิกของตัวละครได้ค่อนข้างดี เพราะช่วงวัยเด็กอุปกรณ์ที่เขาใช้จะเป็นอุปกรณ์เด็กเล่น อย่างกิ่งไม้ หนังสติ๊ก หรือว่าบูมเมอร์แรง ส่วนพอโตขึ้นมาลิงก์ก็จะใช้อุปกรณ์ที่ดูโตขึ้นตามไปด้วย อย่างธนู หรือว่าแกรปปลิงฮุก ซึ่งตรงนี้มันก็ส่งผลให้การทำ Puzzle ในเกมจะต้องการความคิดที่แตกต่างกันไปด้วย วิธีการบางอย่างที่ใช้ได้ในลิงก์วัยเด็ก อาจจะไม่สามารถใช้ได้ในลิงก์วัยรุ่น ช่วยเสริมสร้างความหลากหลายในการเล่นได้เป็นอย่างดี

เราพูดถึงเรื่อง Puzzle ไปเยอะแล้ว ขอพูดถึงเรื่องคอมแบทกันสักนิดนึงครับ อย่างที่ผมได้ว่าไปก่อนหน้านี้ ว่าเกมนี้มันเน้น Puzzle ตั้งแต่แรกแล้วทำให้ระบบ Combat ของเกมจะจืดลงเล็กน้อยครับ โดยมูฟเซตของเกมก็จะเป็นของทั่วไปที่เราเห็นได้ทั่วไปอย่างการล็อกเป้า ฟันเบาฟันหนัก และคอยหลบศัตรู หรือบล็อกศัตรูเท่านั้น ซึ่งก็จะมีศัตรูที่ทำให้เราได้ใช้มูฟเซตแบบเยอะๆ อยู่ไม่กี่ประเภทเท่านั้น อย่างโครงกระดูกหรือว่ากิ้งก่า ส่วนศัตรูตัวอื่นๆ จะเป็นการต่อสู้ด้วยอุปกรณ์เสริมเป็นหลัก ไม่ว่าจะเป็นธนู ค้อน หรือว่าบูมเมอร์แรงนั่นเองครับ ดังนั้นใครที่คาดหวังแอ็กชันก็อาจจะต้องระวังเอาไว้หน่อย

เกม The Legend of Zelda: Ocarina of Time นั้น เป็นเกมกึ่งเส้นตรงที่มีเนื้อหาที่เล่นได้แบบรอบเดียวครับ แต่กระนั้น Replayability ของเกมก็ยังมีอยู่ไม่น้อย เพราะว่ากิจกรรมต่างๆ ภายในเกมนั้นเยอะเสียเหลือเกิน มันอัดแน่นไปด้วยภารกิจเสริมที่ช่วยเสริมโลกของเกม และกิจกรรมต่างๆ หรือจะเป็นพวก Collectible ทั้งหลาย ถ้าใครอยากจะเล่นให้ได้ 100% อาจจะต้องพยายามสักนิดนึง เพราะมันมีให้เล่นเยอะนี่แหละ กระนั้นสิ่งที่น่าเสียดายก็คือตัวเกมไม่ได้มีโหมด Master มาให้เล่นตั้งแต่แรกครับ ซึ่งเดาว่าน่าจะเป็น DLC แบบเสียตังค์ที่ตามมาในภายหลัง แต่ผมก็หวังไว้เล็กๆ ว่ามันจะเป็นอัปเดตฟรีนะ เพราะไอ้ระดับความยาก Master ที่ให้คนกลับมาเล่นเกมเพื่อท้าทายตัวเองอีกครั้งมันไม่สมควรจะต้องเสียตังค์เลยจริงๆ

PERFORMANCE | งานภาพระดับ Hyper Realistic ที่รักษาจิตวิญญาณต้นฉบับไว้ได้ครบถ้วน (10/10)

The Legend of Zelda: Ocarina of Time ถูกพัฒนาโดย Nintendo EPD ที่ครั้งนี้ตัวเกมได้ถูกพัฒนาขึ้นด้วยเอนจินยอดนิยมอย่าง Unreal Engine ครับ สำหรับใครที่เซอร์ไพรส์ว่า เฮ้ย นินเทนโดทำเกมบน Unreal Engine ด้วยหรือ แต่ต้องบอกว่าจริงๆ แล้วพวกเขาได้ทำเกมบน Unreal Engine มาหลายเกมแล้ว ไม่ว่าจะเป็น Pikmin 4 หรือว่า Yoshi's Crafted World ครับ แต่หนึ่งในสิ่งที่พวกเราเกมเมอร์วัยกลางคนตื่นเต้นก็คือ นี่น่าจะเป็นครั้งแรกๆ ที่ Nintendo ขายงานภาพแบบ Hyper Realistic แบบจริงๆ จังๆ ครับ เอาจริงๆ ผมเองตอนที่เห็นเกมเพลย์เทรลเลอร์ครั้งแรกคือช็อกไปเลย แต่อาจจะไม่ได้ช็อกในความสวยงามของภาพ แต่ช็อกในความที่นินเทนโดสามารถรักษาสุนทรียะทางภาพของเกมต้นฉบับไว้ได้อย่างครบถ้วน ในขณะที่ใช้กราฟิกแบบ Hyper Realistic ครับ นี่น่าจะเป็นหนึ่งในเกม First Party ของ Nintendo ที่ภาพสวยที่สุดแล้วก็ว่าได้ครับ

ทางด้านประสิทธิภาพของเกม ก็ต้องบอกว่าตัวเกมถูก Optimization มาได้อย่างดีเยี่ยม เนื่องจากว่ามันลงบนเครื่อง Nintendo Switch 2 เครื่องเดียวเท่านั้น โดยทั้งสองโหมดจะสามารถรันได้เต็มที่ถึง 60 Frame แบบนิ่งๆ ไม่มีอาการเฟรมตกระหว่างการเล่นเลยแม้แต่ครั้งเดียวครับ โดยในเวอร์ชันเสียบ Dock เล่นนั้นตัวเกมจะรันอยู่ที่ Full HD ถึง 2K และใช้ตัวช่วยอย่าง AMD FSR Upscaling ดันภาพให้สูงสุดถึง 4K ครับ ส่วนทางด้าน Handheld นั้นก็จะรันภาพอยู่ที่ 720p ถึง Full HD โดยใช้ FSR ช่วยเหมือนกันให้คงที่อยู่ที่ Full HD ครับ เอาตามตรงนะ Upscaling ของเกมนี้ผมดูไม่ออกเลยจนกระทั่งมาหาข้อมูลนี่แหละว่าเกมมันใช้ Upscale ด้วย ดังนั้นถ้าใครไม่ได้เป็นคนตาดีจ้องแบบแกล้งๆ กันก็น่าจะเล่นได้แบบสวยหูตาแตกเลยครับ

Art Style ของเกมนี้ถือว่าอยู่ในระดับ Top อย่างที่ผมว่าไปแล้วว่าการทำภาพแบบ Hyper Realistic โดยยังคง Art Style แบบดั้งเดิมของเกมนั้นเป็นเรื่องที่ทำได้ยากมากๆ และ Nintendo ก็สามารถทำมันออกมาได้อย่างดีเยี่ยม ไม่มีที่ติเลย รวมถึงการอัปเกรดรายละเอียดหลายๆ อย่างให้ดูสมจริงมากยิ่งขึ้นก็ช่วยทำให้โลกของเกมดูมีชีวิตชีวาขึ้นไปอีกระดับ แค่งานภาพกราฟิกของเกมนี้ก็ต้องบอกเลยว่ากินขาดสุดๆ เลยครับ

อย่างสุดท้ายก็คือเรื่องบั๊กครับ อันนี้ผมน่าจะไม่ต้องพูดอะไรเยอะ เพราะมันไม่มีอะไรให้พูดเลย ตลอดการเล่นกว่า 40 ชั่วโมงนั้น ผมไม่ได้เจอบั๊กเลยแม้แต่ครั้งเดียว เรียกได้ว่าตัวเกมถูกขัดเกลามาได้อย่างดีเยี่ยมจริงๆ

SOUND DESIGN | ท่วงทำนองระดับตำนานที่ถูกเรียบเรียงใหม่ได้อย่างละเมียดละไม (9.3/10)

ทางด้านงานเสียงของ Ocarina of Time ก็คงไม่ต้องพูดเยอะ เจ็บคอครับ ในเมื่อธีมหลักของเกมนั้นเป็นเครื่องดนตรีอยู่แล้ว ดังนั้นก็คงไม่ต้องแปลกใจหากพวกเขาเอาใจใส่เรื่องเสียงเป็นพิเศษถูกต้องไหมครับ ผมในฐานะที่ไม่ได้เล่นเกมต้นฉบับมามากขนาดนั้น ดังนั้นผมจะพูดในฐานะของคนที่ฟังเพลงของภาคนี้ผ่านยูทูบ ต้องบอกว่า เกม Ocarina of Time เวอร์ชันปี 1998 มีภูมิทัศน์ทางเสียงที่โดดเด่นเป็นเอกลักษณ์อย่างยิ่ง เริ่มจากดนตรีประกอบโดย โคจิ คอนโด (Koji Kondo) ซึ่งเต็มไปด้วยท่วงทำนองอมตะมากมาย รวมถึงบทเพลงจากโอคาริน่าที่เชื่อมโยงเข้ากับทั้งระบบการเล่นและเนื้อเรื่องโดยตรง ซึ่งต้องพูดว่าตัวเวอร์ชันรีเมกนั้นได้มีการอัปเกรดและปรับปรุงเพลงหลายๆ จุด ให้มีความซับซ้อนมากยิ่งขึ้น เนื่องจากว่าตัวเกมเวอร์ชันต้นฉบับมีข้อจำกัดทางด้านฮาร์ดแวร์พอสมควร ว่าง่ายๆ พวกเขาจัดเต็มขึ้นในเวอร์ชันนี้นี่แหละ รวมถึงจังหวะไดนามิกของเพลงที่เปลี่ยนไปตามสถานการณ์ ก็สามารถทำได้ลื่นไหลและเป็นธรรมชาติมากๆ ไม่มีความรู้สึกขัดกันตลอดการเล่นเลยครับ

ทางด้านเสียงเอฟเฟกต์ ก็ต้องพูดว่าสิ่งที่ Ocarina of Time Remake นั้นทำได้ดีมากๆ ก็คือเสียง Ambient ของเกมครับ ที่รู้สึกได้เลยว่าโลกของเกมนั้นมีความธรรมชาติ และมีความสมจริงเอามากๆ เสียงทั่วๆ ไปอย่างพวกน้ำไหล เสียงคนคุยกัน หรือแม้กระทั่งเสียงไม้ในป่าใหญ่ มันให้อารมณ์ความรู้สึกเหมือนกับว่าเราได้อยู่ในเกมนั้นจริงๆ ถ้าทางด้านเสียงเอฟเฟกต์จะมีติด ก็ติดแค่นิดเดียวเท่านั้น ก็คือเสียงของระบบคอมแบทที่อาจจะขาดความสะใจและหนักแน่นไปสักเล็กน้อย ถึงแม้ว่าผมจะเข้าใจดีว่าธีมของเกมมันถูกออกแบบมาให้ทุกเพศทุกวัยเอ็นจอยกับเกมได้ก็เถอะ แต่ผมเองก็อยากได้เสียงฟาดเนื้อฟาดหนังที่มันสะใจระหว่างคอมแบทบ้างเหมือนกัน

อย่างสุดท้ายก็คือเสียงพากย์ ที่ผมอาจจะพูดถึงไปนิดหน่อยแล้วในช่วงเนื้อเรื่อง แต่อันนั้นจะเป็นเรื่องของการเลือกใส่เสียงพากย์เข้ามาในเกมมากกว่า ดังนั้นตรงนี้ผมจะขอพูดถึงแค่ Quality ของเสียงพากย์เป็นหลักก็แล้วกันครับ ระหว่างการเล่นนั้นผมได้ลองเล่นทั้งเวอร์ชันของภาษาอังกฤษและภาษาญี่ปุ่น ที่จะมีความรู้สึกที่แตกต่างกันพอสมควร ในเวอร์ชันอังกฤษนั้นจะให้ความรู้สึกที่ดูเป็นผู้ใหญ่มากกว่า และพากย์ออกมาทางโทนเสียงที่ดูจริงจังและซีเรียสมากกว่า แต่ในขณะเดียวกันนั้น เสียงพากย์เวอร์ชันญี่ปุ่นจะมีความเป็นการ์ตูนและการผจญภัยของเด็กคนนึงมากกว่า ถ้าถามตัวผมแล้ว ใน Ocarina of Time Remake นั้นผมกลับชอบเสียงเวอร์ชันภาษาอังกฤษมากกว่าญี่ปุ่น ทั้งๆ ที่ปกติแล้วถ้าผมเล่นเกมจากญี่ปุ่นมักจะใช้เสียงของญี่ปุ่นมากกว่า แต่พอมาเป็นเกมนี้ ผมมองว่าเสียงพากย์อังกฤษมันดูเข้ากับบริบทของเกมที่มันดูจริงจังมากกว่านั่นแหละครับ