มื่อพูดถึงเกม Legend of Zelda เเล้ว ผมเชื่อว่าใครหลายคนก็คงต้องนึกถึง เรื่องราวการผจญภัยของเด็กหนุ่มชุดเขียวนามว่า ลิงก์ (Link) ฮีโร่ผู้ออกตามหาเพื่อช่วยเหลือเจ้าหญิงเซลด้า (Zelda) รวมถึงต่อสู้กับพลัง
เคยสงสัยกันไหมว่า ทำไมผู้เล่นบางคนถึงเเสดงพฤติกรรมสุด Toxic ออกมาได้ ทั้งที่ในชีวิตจริงเขาอาจจะไม่ใช่คนเเบบนั้นเลยก็ตาม ? มันเป็นเพราะความ Toxic ที่ซุกซ่อนอยู่ในตัว
มีใครเคยสงสัยเหมือนผมไหมว่า ทำไมพวกโปเกมอนเริ่มต้นมันถึงมีเเต่โปเกมอนธาตุ “ไฟ-พืช-น้ำ” เเค่สามธาตุเท่านั้นละ ? เพราะอะไรทีมงานถึงไม่เอาโปเกมอนธาตุอื่นมาใช้เป็นโปเกมอนเริ่มต้นบ้าง
ทำไมใครหลายคนถึงหลงใหลกับเกมเเนวนี้ ในขณะที่บางคนไม่ชอบ หรือมักจะหลีกเลี่ยงเกมเเนวนี้ (เเบบผม) ทำไมบางคนถึงชอบเอาตัวเองเข้าไปอยู่ในเกม เพื่อรับเอาเเรงกดดัน ความกลัว หรือความไม่สบายใจกันนะ
“ไม่มีพระเจ้า ไม่มีราชา มีเพียงเเต่มนุษย์” ถึงเเม้ว่าเกม Bioshock จะถูกผู้คนลืมเลือนจากสายธารเเห่งกาลเวลา เเต่ถึงกระนั้นความทรงจำเกี่ยวกับตัวเกมก็มิเคยจางหายไปจากใจของผมเลย
“โพรเมธิอัสถูกทำโทษจากเทพเจ้าเพราะริอาจประทานความรู้ให้เเก่มนุษย์ เขาถูกพันทนาการไว้กับหินเเละถูกฝูงนกอินทรีรุมฉีกกินเนื้ออย่างทุกข์ทรมาน”
สมมติคุณเล่นเกมหนึ่งอยู่ เเล้วผมถามคุณว่า “อยากจะชนะหรือเเพ้เกมมากกว่ากัน ?” ผมเชื่อว่าคงจะไม่มีใครอยากจะเเพ้กันใช่ไหมละ เพราะโดยธรรมชาติเเล้ว มนุษย์เราย่อมไม่อยากรู้สึกว่าตนอ่อนเเอหรือยอมรับว่าตนเเพ้
“โลลิคอน” นี่คือ คำที่บางคนอาจจะเเค่เคยได้ยิน ในขณะที่บางคนอาจจะคุ้นชินกับมันเป็นยอย่างดี เเต่ทั้งนี้ ไม่ว่าเราจะรู้จักกับมันมากเเค่ไหน ผมเชื่อว่ายังไง “โลลิคอน” ก็ยังมีอะไรให้เราศึกษาเเละเรียนรู้อีก
หลังจากรอคอยมานานเเสนนาน ในที่สุดทาง Bandai ก็ได้ปล่อยเกมดิจิมอน Story ภาคล่าสุดอย่าง Time Stranger ออกมาให้เหล่าสาวกหรือเเฟนเกมดิจิมอนได้ลิ้มลองกันเเล้ว ซึ่งหลังจากที่ผมได้ลองเล่นจนจบ ผมกลับพบว่า นี่
เมื่อครั้นยังเด็ก เกม Persona 4 เคยเป็นเกมโปรดในดวงใจของผม เเละเป็นเกมที่ผมหยิบมาเล่นซ้ำได้ไม่รู้เบื่อ เเต่กระนั้นเเม้ผมจะสัมผัสกับตัวเกมมานับครั้งไม่ถ้วน